Strona używa plików cookies więcej

Ludzie / Nauka / Wydarzenia

Studenci UWr policzyli nietoperze

W styczniowe oraz lutowe weekendy członkowie Studenckiego Koła Naukowego Teriologów oraz Koła Naukowego Studentów Geografii im. Juliana Czyżewskiego już po raz czwarty wspólnie wzięli udział w Ogólnopolskiej Akcji Zimowego Liczenia Nietoperzy.

Nietoperze (Chiroptera – łac. „rękostrzydłe”) to rząd ssaków obejmujący w Polsce 25 gatunków, z których wszystkie objęte są ochroną ścisłą. Jest to jedyna grupa ssaków zdolna do aktywnego lotu. Innym szczególnym przystosowaniem nietoperzy jest zdolność do echolokacji, czyli namierzania ofiary dzięki wysyłaniu ultradźwięków, a następnie odbieraniu fali odbitej od przeszkody. Na podstawie kierunku, czasu powrotu czy natężenia powracającego dźwięku określana jest wielkość i odległość przeszkody, a nawet – na podstawie przesunięcia dopplerowskiego – prędkość lokalizowanej ofiary. Jednak nie wszystkie nietoperze mają dobrze rozwiniętą zdolność echolokacji. Wiele nietoperzy owocożernych, jak np. rudawkowate, do których należy największy na świecie gatunek nietoperza – rudawka malajska o rozpiętości skrzydeł 1,7 m – posługują się głównie wzrokiem.


Co ciekawe, owocożerne nietoperze pełnią rolę przy zapylaniu wielu gatunków roślin. Najbardziej znanym przykładem rośliny zapylanej przez nietoperze są kwiaty banana. Nietoperze od wieków borykają się z mitami, które wzmagały w ludziach nieuzasadniony lęk przed tymi ciekawymi stworzeniami. Jednym z bardziej znanych mitów są ich krwiożercze skłonności – potwierdzone jedynie przez trzy południowoamerykańskie gatunki wampirów, które przystosowały się do odżywiania krwią ptaków i ssaków. Wszystkie polskie gatunki nietoperzy są owadożerne.

Akcja inwentaryzacji hibernujących nietoperzy ma na celu monitorowanie zmienności liczebności poszczególnych gatunków oraz całkowitej liczebności tego rzędu ssaków będących w Polsce przedmiotem ochrony. Członkowie Kół Naukowych Uniwersytetu Wrocławskiego odwiedzili – wytypowane wcześniej przez specjalistów chiropterologów – miejsca zimowania nietoperzy w jaskiniach i sztolniach Gór Kaczawskich i Masywu Śnieżnika, a także strych Katedry w Świdnicy.


Określenie przynależności gatunkowej nietoperzy podczas ich hibernacji stanowi niejednokrotnie nie lada wyzwanie, gdy dany osobnik upodobał sobie na miejsce zimowania wąską szczelinę usytuowaną wysoko nad głowami uczestników liczenia. Studenci uczyli się, na jakie cechy zwracać uwagę, aby prawidłowo określić gatunek nietoperza oraz jakich zasad należy przestrzegać, aby nie wyrządzić krzywdy bezbronnym zwierzętom. Należy podkreślić, że wybudzenie nietoperza podczas jego zimowej hibernacji grozi mu śmiercią! Widząc hibernujące zwierzę należy zachować dystans i możliwie jak najszybciej oddalić się od niego, bowiem nawet ciepło oddechu człowieka stojącego zbyt blisko zwierzęcia może spowodować jego wybudzenie.

W Szklarach i Gilowie uczestnicy przedsięwzięcia doliczyli się około 200 nietoperzy, w świdnickiej katedrze – 466 (jeszcze 3-4 lata temu było ich tutaj ponad 900, aktualnie są pochowane nie tylko na strychu, ale też w organach oraz pod obrazami przy ołtarzu), w Jaskini Niedźwiedziej –  około 28,
w Sztolni i kopalni Uranu w Masywie Śnieżnika – 17.

Fot. z arch. Koła Naukowego Studentów Geografii im. Juliana Czyżewskiego

Kinga Mielcarska

Dodane przez: Kinga Mielcarska

20 Lut 2017

ostatnia modyfikacja: 9 Mar 2017