Strona używa plików cookies więcej

Doktorzy honoris causa

Ludwig Adamovich (ur. 1932)
prawnik, profesor Uniwersytetu Karola Franciszka w Grazu

22 maja 2002 – uchwała Senatu UWr
15 października 2002 – uroczysta promocja
promotor: prof. Janusz Trzciński

Ludwik Adamovich urodził się 24 sierpnia 1932 r. w Innsbrucku. Studiował prawo na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie następnie doktoryzował się (1954) i habilitował (1973) z prawa i polityki konstytucyjnej. Bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął pracę w administracji państwowej, najpierw w Kraju Dolnej Austrii (1955-1956), później w Urzędzie Kanclerskim Republiki Austrii (1956-1983), gdzie był urzędnikiem zajmującym się problematyką konstytucyjną (1956-1967), kierownikiem oddziału (1968-1976) i dyrektorem departamentu (1977-1983). W 1984 roku ówczesny prezydent Republiki Austrii powołał go w skład Trybunału Konstytucyjnego, którego został prezesem w latach 1984-2002. Z pracą administracyjną i sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji państwowych łączył nieprzerwanie działalność naukową. Po uzyskaniu habilitacji powołany został na stanowisko profesora zwyczajnego prawa publicznego na Uniwersytecie Karola Franciszka w Grazu (1974), a w 1992 r. otrzymał na tej uczelni tytuł profesora honorowego.

Członek Austriackiej Akademii Nauk, Austriackiego Towarzystwa Nauk Administracyjnych, Niemieckiego Stowarzyszenia Nauki Prawa Państwowego, Austriackiej Komisji Prawniczej, Towarzystwa Prawniczego w Wiedniu i w Grazu.

Zainteresowania naukowe prof. Ludwiga Adamovicha obejmują prawo administracyjne, prawo konstytucyjne, teorię i filozofię prawa, filozofię państwa, sądownictwo konstytucyjne, zagadnienia praw i wolności jednostki oraz problematykę historycznoprawną.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

adamovich_ludwig

Ludwik Bar (1906–1999)
prawnik, profesor Instytutu Państwa i Prawa Polskiej Akademii Nauk

30 kwietnia 1986 – uchwała Senatu UWr
6 listopada 1986 – uroczysta promocja
promotor: prof. Adam Chełmoński

Ludwik Bar urodził się 5 lutego 1906 r. w Olchowcach (zmarł 16 lutego 1999 w Warszawie). Kształcił się na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie oraz na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, gdzie w 1932 r. otrzymał tytuł doktora. Habilitację uzyskał w 1962 roku w Uniwersytecie Warszawskim, na stanowisko profesora powołany został w roku 1969. Po wybuchu II wojny światowej wyjechał na Zachód. Służył we francuskich formacjach wojskowych, a później  w Polskich Siłach Zbrojnych w Wielkiej Brytanii. Tam kontynuował też pracę dydaktyczną, wykładając prawo administracyjne na Polskim Wydziale Prawa w Uniwersytecie Oxfordzkim. Po powrocie do Polski w 1947 roku poświęcił się badaniom naukowym. Wykładał na Uniwersytecie Łódzkim (1947-1949), w Akademii Nauk Politycznych (1948-1949), w Szkole Głównej Planowania i Statystyki oraz Uniwersytecie Warszawskim (1962-1976). W roku 1963 przeniósł się do Instytutu Państwa i Prawa Polskiej Akademii Nauk, gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę.

Działał w różnych gremiach doradczych przy organach władzy i administracji państwowej. Był członkiem Polskiej Akademii Nauk, Rady Legislacyjnej przy prezesie Rady Ministrów, Rady Państwowego Arbitrażu Gospodarczego
i Komisji ds. Reformy Gospodarczej.

Zainteresowania badawcze prof. Ludwika Bara koncentrowały się wokół podstawowych problemów klasycznej doktryny prawa administracyjnego, z uwzględnieniem sądowej kontroli decyzji administracyjnych, prawnych problemów gospodarki narodowej, prawnych problemów przedsiębiorstwa państwowego oraz zagadnień prawa budowlanego.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

Władysław Bartoszewski (1922–2015)
publicysta, pisarz, historyk, działacz polityczny i społeczny

5 czerwca 1996 – uchwała Senatu UWr
11 grudnia 1996 – uroczysta promocja
promotor: prof. Wojciech Wrzesiński

Władysław Bartoszewski urodził się 19 lutego 1922 r. w Warszawie. Studiował filologię polską na tajnym Uniwersytecie Warszawskim (1941-1944), na tymże uniwersytecie kontynuował studia po zakończeniu II wojny światowej (1948-1949). Więzień Auschwitz (1940-1941), żołnierz Armii Krajowej (1942-1945) i uczestnik powstania warszawskiego. Współzałożyciel i aktywny działacz Tymczasowego Komitetu Pomocy Żydom „Żygota”, działajacego następnie jako Rada Pomocy Żydom „Żegota” przy Delegacie Rządu RP na Kraj (1942-1945). Pracownik Referatu Żydowskiego w Departamencie Spraw Wewnętrznych i kilku innych komórek Delegatury Rządu na Kraj. Redaktor konspiracyjnego miesięcznika „Prawda Młodych” (1942-1944). Po wojnie redaktor w „Gazecie Ludowej” i współpracownik Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce (1945-1946). Za działalność polityczną więziony w latach 1946-1948 i 1949-1954 (zrehabilitowany w 1955 r.). Stały współpracownik (1957-1981), a następnie członek redakcji „Tygodnika Powszechnego” (od 1982 r.), związany także ze środowiskami „Znaku” i klubów inteligencji katolickiej. W latach 1973-1985 wykładowca historii najnowszej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Zaangażowany trwale w działalność opozycyjną wobec rządów komunistycznych był m.in. członkiem tajnego Polskiego Porozumienia Niepodległościowego (1976-1981), współorganizatorem Towarzystwa Kursów Naukowych (1978) oraz wykładowcą na tzw. uniwersytecie latającym (1978-1990). W 1980 r. współtworzył Komitet Obrony Prześladowanych za Przekonania przy KK NSZZ „Solidarność”. Po ogłoszeniu w Polsce stanu wojennego internowany w Jaworze (XII 1981 – IV 1982). W latach 1983-1990 jako „visiting professor” wykładał nauki polityczne na uniwersytecie w Augsburgu, Eichstaett, Monachium i Wiedniu. Ambasador RP w Austrii (1990-1995) i minister spraw zagranicznych RP (III-XII 1995, 2000-2001).

Członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1946-1982), Związku Literatów Polskich (1972-1983), Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (1989), polskiego PEN Clubu, Towarzystwa Przyjaciół Książki, Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Członek rzeczywisty Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku, współzałożyciel i członek Zarządu Ligi do walki z Rasizmem. Przewodniczący Międzynarodowej Rady Muzeum Oświęcim-Brzezinka oraz rady ds. stosunków polsko-żydowskich przy Prezydencie RP.

Książki i publikacje Władysława Bartoszewskiego poświęcone są przede wszystkim stosunkom polsko-niemieckim, dziejom niemieckiego faszyzmu oraz stosunkom polsko-żydowskim i dziejom Żydów w czasach najnowszych.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

bartoszewski_wladyslaw

Henryk Michał Barycz (1901-1994)
historyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Wrocławskiego

23 marca 1984 – uchwała Senatu UWr
9 listopada 1984 – uroczysta promocja
promotor: prof. Adam Galos

Henryk Michał Barycz urodził się 26 czerwca 1901 r. w Starym Sączu (zm. 9 marca 1994 r. w Krakowie). Studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (1920-1924), historię polityki w Szkole Nauk Politycznych przy UJ (1922-1923) oraz historię i filozofię na Uniwersytecie w Padwie (1926-1927). W latach 1927-1938 przebywał także na studiach archiwalnych w Austrii, Czechosłowacji, Francji, Niemczech, Szwajcarii i we Włoszech. Doktoryzował się z filozofii (1926) i habilitował z historii (1935) na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1946 mianowany profesorem nadzywczajnym, w roku 1975 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Pracował najpierw w Archiwum Miejskim w Krakowie (1922-1923), następnie w latach 1924-1934 na Uniwersytecie Jagiellońskim był asystentem i starszym asystentem. Był także dyrektorem Archiwum UJ (1934-1939, 1945-1949 oraz 1953-1963). W 1949 przeniósł się do Wrocławia i związał się z Uniwersytetem i Politechniką we Wrocławiu (od 1951 z Uniwersytetem Wrocławskim). W 1953 roku powrócił na Uniwersytet Jagielloński w Krakowie i pracował tam aż do przejścia na emeryturę w roku 1971. W latach 1954-1961 pracował jako profesor kontraktowy w Zakładzie Historii Nauki i Techniki Polskiej Akademii Nauk.

Członek Polskiej Akademii Umiejętności (korespondent krajowy), Polskiej Akademii Nauk (rzeczywisty). Międzynarodowej Akademii Historii Nauki w Paryżu, Akademii Literatury i Historii Polskiej i Słowiańskiej im. Adama Mickiewicza w Bolonii, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Historycznego oraz Towarzystwa Historii i Zabytków m. Krakowa.

Zainteresowania naukowe Profesora Henryka M. Barycza obejmowały dzieje wyższych uczelni w Polsce (przede wszystkim historię Uniwersytetu Jagiellońskiego), dzieje reformacji w Polsce, stosunki kulturalne Polski z Europą zachodnią i południową, historię nauki, dzieje Śląska oraz biografistykę.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

barycz_henryk

Jan Baszkiewicz (1930-2011)
prawnik, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Śląskiego i Uniwersytetu Warszawskiego

21 maja 2003 – uchwała Senatu UWr
14 listopada 2003 – uroczysta promocja
promotor: prof. Karol Jonca

Jan Baszkiewicz urodził się 3 stycznia 1930 r. w Warszawie (zm. 27 stycznia 2011). Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim (1946-1950). Tam też uzyskał stopień doktora nauk prawnych w roku 1954. Dwa lata później został docentem w Polskiej Akademii Nauk. Profesorem nadzwyczajnym został w roku 1965 roku, w 1972 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.

W 1959 roku związał się z Uniwersytetem Wrocławskim, gdzie m.in. kierował Katedrą Historii Doktryn Politycznych i Prawnych (1959-1968), był prodziekanem Wydziału Prawa (1962-1964) i prorektorem uczelni (1965-1968). W 1968 roku, w toku tzw. wydarzeń marcowych uznany został przez władze rządowe za „persona non grata” i z dniem 1.10.1968 r. został przeniesiony na Uniwersytet Śląski w Katowicach, gdzie kierował Katedrą Powszechnej Historii Państwa i Prawa. W 1973 roku powrócił do Warszawy i został pracownikiem naukowym w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Członek Polskiej Akademii Nauk (korespondent od 1986, rzeczywisty od 1994), Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz wielu innych krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych. Przez wiele lat zasiadał w Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych.

Profesor Jan Baszkiewicz był wybitnym znawcą doktryn politycznych i prawnych, powszechnych dziejów ustrojów państwowych, historii państwa i prawa polskiego oraz dziejów ustroju, polityki i kultury Francji, zwłaszcza doby Oświecenia.

^72896AD6CE5FF5787DF00CE7D08736936384DB5DF20E88B9A2^pimgpsh_thumbnail_win_distr

Daniel Beauvois (ur. 1938)
historyk kultury i oświaty, slawista, profesor Uniwersytetu Lille III i Uniwersytetu Paryż I

29 września 1993 – uchwała Senatu UWr
15 listopada 1993 – uroczysta promocja
promotor: prof. Jacek Petelenz-Łukasiewicz

Daniel Beauvois urodził się 9 maja 1938 r. w Annezin-les-Béthune. Studiował historię i slawistykę na Uniwersytecie Lille III, zdobywając w 1965 r. agregację rusycystyczną i w 1966 r. licencjat polonistyczny. Po ukończeniu studiów przez kilka lat uczył języka rosyjskiego w szkole średniej (1964-1968) oraz prowadził wykłady z historii kultury polskiej i rosyjskiej na Uniwersytecie Lille III (1967-1968). W latach 1969-1972 przebywał w Polsce i był dyrektorem Centrum Kultury Francuskiej przy Uniwersytecie Warszawskim. W okresie 1973-1978 pracował w Paryżu w sekcji historii nowożytnej i współczesnej Krajowego Centrum Badań Naukowych (CNRS). W tym okresie uzyskał na Uniwersytecie Paryż I stopień doktora (1977). Krótko (1978-1979) wykładał na Uniwersytecie Nancy II, następnie był profesorem na Uniwersytecie Lille III (1979-1994), gdzie m.in. kierował Centrum Studiów nad Kulturą Polską, a od 1994 r. profesor w Uniwersytecie Paryż I Panthéon-Sorbonne i dyrektor Ośrodka Historii Narodów Słowiańskich.

Członek zagraniczny Polskiej Akademii Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności, Międzynarodowej Akademii Słowiańskiej w Kijowie oraz wielu prestiżowych francuskich i zagranicznych towarzystw naukowych, w tym Société Française d’Études du XVIII siécle, Société d’Histoire Moderne et Contemporaine, Société Française des Études Ukrainiennes, Polskiego Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu i Towarzystwa Literackiego im. A. Mickiewicza w Warszawie.

Profesor Daniel Beauvois zajmuje się przede wszystkim historią kultury i oświaty oraz historią stosunków społecznych na dawnych polskich kresach wschodnich w XIX stuleciu.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

beauvois_daniel

Helmuth Becker (1929–2011)
polityk, działacz społeczny

25 stycznia 1995 – uchwała Senatu UWr
4 maja 1995 – uroczysta promocja
promotor: prof. Karol Fiedor

Helmuth Becker urodził się 3 września 1929 r. w Münster (zmarł 20 maja 2011 w Münster). Studiował elektronikę w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Lage (1947-1951). Po uzyskaniu dyplomu inżyniera łączności podjął pracę zawodową na Poczcie Federalnej (1951-1969). W tym okresie poświęcił się również pracy w niemieckich związkach zawodowych.

Karierę polityczną rozpoczął w roku 1964, kiedy to wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD). Był członkiem zarządu landowego SPD w Nadrenii-Westfalii (1972-1976), a w latach 1982-1985 wchodził w skład zarządu federalnego SPD. Z ramienia tej partii politycznej wybrany został do Bundestagu, gdzie był posłem nieprzerwanie w latach 1969-1994. Następnie został pełnomocnikiem Bundestagu do przeniesienia stolicy RFN z Bonn do Berlina. W okresie działalności poselskiej zajmował m.in. stanowisko sekretarza parlamentarnego frakcji SPD w Parlamencie Związkowym (1976-1980, 1983-1990) i stał na czele Koła Polskiego tej frakcji, a w latach 1980-1982 pełnił funkcję parlamentarnego sekretarza stanu i był członkiem rady głównej w Federalnym Ministerstwie Poczty i Telekomunikacji. Ukoronowaniem kariery politycznej na niwie parlementarnej był wybór Helmutha Beckera na wiceprzewodniczącego Bundestagu (1990-1994). Koncentrując sie na pracy polityka, nadal interesował się problematyką związkową, pozostał działaczem sportowym i społecznym, uczestniczącym w życiu różnych działających w tych obszarach organizacji i stowarzyszeń.

Gorący rzecznik, propagator pojednania oraz zbliżenia Niemiec i Polski, odegrał w tym zakresie niepoślednią rolę w ekipach Willy’ego Brandta oraz Helmutha Kohla. Inicjował, popierał i wykorzystywał wszelkie możliwe formy służące rozwojowi i intensyfikacji stosunków niemiecko-polskich, koncentrując się w swoich działaniach przede wszystkim na problemach współpracy gospodarczej, naukowej, kulturalnej i sportowej. Wielokrotnie przebywał w Polsce jako członek różnych delegacji i misji związkowych, partyjnych, rządowych i parlamentarnych. Od 1977 r. aktywny działacz Forum Polsko-Niemieckiego, należał również do grona inicjatorów i założycieli powstałej w 1987 roku niemiecko-polskiej grupy międzynarodowej. Był również współzałożycielem, członkiem zarządu i wiceprzewodniczącym utworzonej w 1991 r. Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. W ramach fundacji brał udział w podejmowaniu decyzji umożliwiających realizowanie w Polsce różnych przedsięwzięć dotyczących m.in. rozwoju i rozbudowy sfery nauki, kultury, ochrony środowiska naukowego i gospodarki.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”
)

becker_helmuth

Henri Béhar (ur. 1940)
literaturoznawca, profesor Uniwersytetu Paryż III

22 listopada 1989 – uchwała Senatu UWr
15 maja 1990 – uroczysta promocja
promotor: prof. Józef Heistein

Henri Béhar urodził się 28 lutego 1940 r. w Paryżu. Ukończył studia filologiczne na Uniwersytecie w Grenoble w 1962 roku. Doktoryzował się na Sorbonie, uzyskując w 1966 r. stopień „docteur en littérature française” i w 1975 r. stopień „docteur es lettres”. Po ukończeniu studiów pracował w Centrum Językoznawstwa Stosowanego (1963-1967), był profesorem w l’École Normale w Arras (1968-1970) i asystentem na Uniwersytecie Paryż III (1970-1972). W latach 1972-1977 wykładał na Uniwersytecie w Abidjanie. W 1977 roku powrócił do Francji i został profesorem literatury francuskiej na Uniwersytecie Paryż III. Był dyrektorem Instytutu Literatury Francuskiej (1980-1982) oraz rektorem tego uniwersytetu w latach 1982-1986.

Członek Akademii Francuskiej oraz licznych organizacji i towarzystw naukowych, m.in. Towarzystwa Historii Literatury Francuskiej, Towarzystwa Przyjaciół Alfreda Jarry, Towarzystwa Przyjaciół Apollinaire’a, Towarzystwa Przyjaciół Blaise Cendrarsa.

Profesor Henri Béhar specjalizuje się w badaniach francuskiej literatury współczesnej , przede wszystkim jej linii awangardowej.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

behar_henri

Henryk Bereska (1926–2005)
poeta, tłumacz literatury polskiej na język niemiecki

19 grudnia 2001 – uchwała Senatu UWr
10 kwietnia 2002 – uroczysta promocja
promotor: prof. Norbert Honsza

Henryk Bereska urodził się 17 maja 1926 r. w Katowicach-Szopienicach (zmarł 11 września 2005 r. w Berlinie). Studiował filologię polską, germańską i słowiańską na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie (1948-1952). Po studiach był redaktorem w oficynie wydawniczej Aufbau-Verlag, odpowiedzialnym m.in. za redagowanie literatury polskiej (1953-1955). Od połowy lat 50-tych był tłumaczem zawodowym i prowadził samodzielną działalność translatorsko-wydawniczą. Wydawał przekłady polskiej prozy, przede wszystkim XX wieku, polskiej poezji i dramaturgii, zarówno w formie tomów tematycznych i wyborów, jak i antologii. W latach 80-tych zaczął publikacje własnych utworów literackich. Na język niemiecki tłumaczył autorów takich jak: Józef I. Kraszewski, Zofia Nałkowska, Jan Kochanowski, Jarosław Iwaszkiewicz, Jerzy Andrzejewski, Stanisław Wyspiański, Cyprian Kamil Norwid, Stanisław Lem, Sławomir Mrożek, Czesław Miłosz, Tadeusz Różewicz.

Henryk Bereska był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Niemieckich i niemieckiego PEN Clubu.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

bereska_henryk

Adam Bielański (ur. 1912)
chemik, profesor Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie
i Uniwersytetu Jagiellońskiego

20 grudnia 2000 – uchwała Senatu UWr
28 lutego 2001 – uroczysta promocja
promotor: prof. Józef Ziółkowski

Adam Bielański urodził się 14 grudnia 1912 r. w Krakowie. Studia chemiczne rozpoczął w 1931 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1936 r. uzyskał dyplom magistra filozofii w zakresie chemii i w tym samym roku został asystentem w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W okresie II wojny światowej i okupacji przebywał w Krakowie, pracował w Miejskiej Pracowni Chemicznej jako chemik analityk i przygotowywał dysertację doktorską na tajnym Uniwersytecie Jagiellońskim. Obrona pracy doktorskiej odbyła się w warunkach konspiracji w roku 1944, a promocja doktorska przeprowadzona została w kwietniu 1945 r. W latach 1945-1950 był starszym asystentem, a następnie adiunktem w Katedrze Chemii Fizycznej Akademii Górniczo-Hutniczej. W 1950 r. powołany został na stanowisko zastępcy profesora, objął Katedrę Chemii Nieorganicznej na Wydziale Mineralnym AGH (przekształconym w Wydział Ceramiczny) i prowadził wykłady z chemii nieorganicznej oraz chemii fizycznej. W 1951 r., po wejściu w życie ustawy znoszącej w Polsce stopień naukowy doktora habilitowanego, przerwano, już po kolokwium, jego przewód habilitacyjny. W 1955 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1962 profesorem zwyczajnym. W latach 1952-1955 był prorektorem AGH, pracował dodatkowo w Instytucie Chemii Fizycznej PAN (1955-1962). W 1964 r. przeniósł się na Uniwersytet Jagielloński, gdzie wykładał chemię ogólną i chemię nieorganiczną, kierował Katedrą Chemii Nieorganicznej (1964-1968), był dyrektorem Instytutu Chemii (1968-1972) oraz prorektorem uczelni (1966-1968). Po przejściu na emeryturę w roku 1983 podjął pracę w Instytucie Katalizy i Fizykochemii Powierzchni PAN w Krakowie.

Członek Polskiej Akademii Nauk (korespondent od 1965, rzeczywisty od 1973), przewodniczący Komitetu Nauk Chemicznych PAN (1966-1977), członek prezydium PAN (1977-1989), wiceprezes PAN oraz przewodniczący Oddziału PAN w Krakowie w latach 1990-1995. Członek Polskiej Akademii Umiejętności (czynny od 1990 r.), prezes PAU w latach 1990-1994. Należy także do Polskiego i Kieleckiego Towarzystwa Chemicznego. Prof. A. Bielański jest członkiem rad naukowych wielu instytutów badawczych m.in. Instytutu Katalizy i Fizykochemii Powierzchni PAN oraz Instytutu Metalurgii i Inżynierii Materiałowej PAN.

Zainteresowania naukowe prof. Adama Bielańskiego obejmują przede wszystkim badania procesów elektronowych zachodzących na powierzchni tlenków półprzewodzących podczas przebiegu reakcji katalitycznych oraz procesów chemisorpcji, badania nad fizykochemią mieszanych katalizatorów tlenkowych, nad zachowaniem się cząsteczek reagentów zaadsorbowanych na powierzchni katalizatorów zeolitowych i tlenkowych, nad fizykochemicznymi i katalitycznymi własnościami heteropolikwasów.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

bielanski_adam

Nikołaj Wasilewicz Biełow (1891–1982)
krystalograf, profesor Instytutu Krystalografii Akademii Nauk ZSRR, Uniwersytetu w Gorkim
i Uniwersytetu im. M. Łomonosowa w Moskwie

26 czerwca 1974 – uchwała Senatu UWr
1 października 1975 – uroczysta promocja
promotor: prof. Bogusława Jeżowska-Trzebiatowska

Nikołaj Wasilewicz Biełow urodził się 15 grudnia 1891 r. w Janowie koło Lublina (zmarł 11 marca 1982 r. w Moskwie). Ukończył gimnazjum w Warszawie, a studia chemiczne na Politechnice Piotrogrodzkiej. W latach 1924-1933 pracował w różnych laboratoriach przemysłowych i przyfabrycznych w Leningradzie. W roku 1934 zatrudniony został  w Instytucie Geochemii, Mineralogii i Krystalografii Akademii Nauk ZSRR. Z części tego instytutu w roku 1938 powstał Instytut Krystalografii AN ZSRR, z którym Profesor związał się do momentu przejścia na emeryturę. Tam uzyskał stopień kandydata nauk geologicznych (1936), doktora nauk chemicznych (1943) oraz został profesorem krystalografii (1945). W latach 1946-1953 prof. N. W. Biełow związany był także z Uniwersytetem w Gorkim, a w latach 1953-1971 z Uniwersytetem  im. M. Łomonosowa w Moskwie.

Członek wielu zagranicznych akademii nauk, w tym Polskiej Akademii Nauk, licznych organizacji i towarzystw naukowych. Przez wiele lat przewodniczył Narodowemu Komitetowi Radzieckich Krystalografów, w latach 1966-1969 był prezydentem Międzynarodowej Unii Krystalograficznej.

Profesor Nikołaj Wasilewicz Biełow specjalizował się w zakresie analizy rentgenostrukturalnej. Jego badania struktur krzemianów doprowadziły do powstania nowego działu krystalochemii tych materiałów.  Profesor uznawany jest za twórcę szkoły rentgenograficznej analizy strukturalnej w ZSRR.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

nikolaj wasilewicz bielow

Nikołaj Nikołajewicz Bogolubow (1909-1992)
fizyk teoretyk, matematyk, profesor Uniwersytetu w Kijowie i Uniwersytetu im. M. Łomonosowa
w Moskwie

24 września 1970 – uchwała Senatu UWr
26 kwietnia 1972 – uroczysta promocja
promotor: prof. Jan Rzewuski

Nikołaj Nikołajewicz Bogolubow urodził się 21 sierpnia 1909 r. w Niżnym Nowgorodzie (zmarł 13 lutego 1992 w Kijowie). Pracę naukową rozpoczął w roku 1923 pod kierunkiem wybitnego matematyka Aleksieja Nikołajewicza Kryłowa. W 1925 roku został aspirantem w Akademii Nauk USRR, doktoryzował się z fizyki teoretycznej w roku 1928. W latach 1936-1941 i 1948-1950 kierował Katedrą Fizyki Matematycznej na Uniwersytecie w Kijowie. W okresie II wojny światowej przebywał w Moskwie, gdzie na Uniwersytecie im. M. Łomonosowa wykładał fizykę teoretyczną (1943-1948). W 1950 roku objął kierownictwo Oddziału Fizyki Teoretycznej w Instytucie Matematycznym Akademii Nauk USRR, przez kilka lat był też dyrektorem Instytutu Fizyki Teoretycznej tejże akademii. W latach 1956-1965 Profesor był dyrektorem Laboratorium Fizyki Teoretycznej w Zjednoczonym Instytucie Badań Jądrowych w Dubnej, a w latach 1965-1989 był dyrektorem tego Instytutu.

Członek Akademii Nauk USRR, Akademii Nauk ZSRR, członek zagraniczny Polskiej Akademii Nauk oraz wielu innych organizacji i towarzystw naukowych.

Profesor Nikołaj N. Bogolubow zajmował się teorią nadciekłości i nadprzewodnictwa. Później obszar jego zainteresowań stanowiła kwantowa teoria pola.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

Nikolai_Bogolubov

Georges Boulon (ur. 1943)
fizykochemik, profesor Uniwersytetu Claude’a Bernarda w Lyonie

27 października 2010 – uchwala Senatu UWr
15 listopada 2010 – uroczysta promocja (Święto Uniwersytetu Wrocławskiego)
promotor: prof. Janina Skrzypiec-Legendziewicz

Georges Boulon urodził się 22 lipca 1943 r. w Saint-Chamond we Francji. Po uzyskaniu magisterium w 1966 r. związał się z Uniwersytetem Claude’a Bernarda Lyon 1. W 1968 r. obronił pracę doktorską, a w 1970 r. otrzymał stopień doktora habilitowanego. Profesorem II stopnia został w roku 1981, I stopnia w 1986, a w 1991 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Od października 2009 r. jest profesorem emerytowanym. Pełnił wiele bardzo odpowiedzialnych funkcji, był dyrektorem Laboratorium Fizykochemii Materiałów Luminescencyjnych CNRS na Uniwersytecie Lyon 1 (1983-1994) oraz Narodowej Grupy Badawczej Materiałów Laserowych CNRS (1994-2001), członkiem Narodowej Komisji Uniwersytetów Francuskich CNU (1991-1999). Od wielu lat jest profesorem wizytującym na Uniwersytecie Tohoku w Sendai (Japonia), przebywał na stażach naukowych na Uniwersytecie Stanowym w Oklahoma oraz Uniwersytecie Wisconsin w Madison. Współpracuje z naukowcami z ośrodków badawczych w Hiszpanii, Rosji, we Włoszech, Rumunii, Polsce, Izraelu, Japonii, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Brazylii i Chinach.

Członek międzynarodowych i francuskich towarzystw naukowych, m.in. Advancing the Science and Technology of Light (OSA), The Electrochemical Society (ECS), Société Française de Physique (SFP), Société Chimique de France (SFC) i Société Française d’Optique (SFO).

Profesor Georges Boulon jest wybitnym fizykiem i chemikiem, specjalizującym się w spektroskopii atomowej oraz molekularnej materiałów luminescencyjnych, laserowych oraz optyki nieliniowej.

boulon_georges(1)

Savo Bratos (ur. 1926)
fizykochemik, profesor Uniwersytetu Piotra i Marii Curie, Paryż 6

26 października 2005 – uchwała Senatu UWr
3 października 2006 – uroczysta promocja
promotor: prof. Henryk Ratajczak

Savo Bratos urodził się 26 lipca 1926 r. w Trieście we Włoszech. W 1951 r. ukończył studia fizyczne na Uniwersytecie Lublańskim w Słowenii. Tam też w 1955 r. obronił swoją pierwszą pracę doktorską. Drugą pracę doktorską obronił w 1964 r. na Uniwersytecie Paryskim. W latach 1956-1968 pracował w Narodowym Centrum Badań Naukowych (CNRS) w Paryżu. W 1969 mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1970 został dyrektorem Laboratorium Fizyki Teoretycznej Cieczy, a w 1973 profesorem zwyczajnym na Uniwersytecie Piotra i Marii Curie, Paryż 6. Obecnie jest profesorem emerytowanym, prowadzącym na uczelni intensywne badania naukowe.

Członek wielu międzynarodowych towarzystw naukowych, m.in. Europejskiej Akademii Nauki, Sztuki i Literatury, Słoweńskiej Akademii Nauki i Sztuki, Polskiej Akademii Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności oraz Europejskiego Towarzystwa Fizycznego.

Profesor Savo Bratos w swych pracach naukowych łączy teorie różnych dziedzin: zaawansowaną mechanikę kwantową, mechanikę statystyczną, teorię cieczy, dynamikę reakcji chemicznych oraz hydrodynamikę. Szczególne znaczenie w dorobku naukowym Profesora zajmują badania nad rozwojem metod chemii kwantowej do wyznaczania molekularnego pola sił, statystycznej teorii kształtu pasm w widmach podczerwonych i ramanowskich cieczy, badania równowag jonowych w wodzie oraz elementarnych procesów chemicznych zachodzących w cieczach w czasie realnym. Posiada wybitne osiągnięcia w poznaniu i charakterystyce spektroskopowej wiązania wodorowego. Jest współtwórcą teorii umożliwiającej badania ruchów molekularnych cieczy za pomocą dyfrakcji pikosekundowych impulsów promieni Roentgena.

bratos_savo

Wiktor Bross (1903–1994)
chirurg, profesor Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu oraz Akademii Medycznej we Wrocławiu, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, pionier torakochirurgii i współtwórca kardiochirurgii polskiej

2 czerwca 1971 – uchwała Senatu UWr
21 października 1971 – uroczysta promocja
promotor: prof. Kazimierz Sembrat

Norbert Conrads (ur. 1938)

historyk, profesor Uniwersytetu w Stuttgarcie

22 września 2011 – uchwała Senatu UWr
15 listopada 2011 – uroczysta promocja
promotor: prof. Rościsław Żerelik
Norbert Conrads urodził się 21 września 1938 r. we Wrocławiu, który opuścił wraz z rodzicami w styczniu 1945 w obliczu ofensywy wojsk radzieckich. Studiował historię, historię sztuki i germanistykę na uniwersytetach w Kolonii i we Wiedniu. Wówczas też ukształtowały się jego zainteresowania śląskoznawcze uwieńczone doktoratem o realizacji na Śląsku konwencji altransztadzkiej (1968, Kolonia). W 1978 habilitował się z zakresu historii nowożytnej w Saarbrücken na podstawie pracy o wczesnonowożytnych akademiach rycerskich w Europie. W latach 1978–1981 pracował jako profesor historii w Tybindze i Gießen. W 1981 objął stanowisko profesora historii w Uniwersytecie Stuttgarckim, które piastował do przejścia na emeryturę w 2003.

Głównym przedmiotem działalności naukowej prof. Conradsa są studia nad wczesnonowożytnymi dziejami Niemiec, w tym historia oświaty i dzieje społeczne, oraz przeszłość Śląska w XV–XX w., w tym dzieje Uniwersytetu Wrocławskiego. Opublikował dotychczas 18 monografii i innych prac zwartych oraz blisko 100 artykułów naukowych, nie licząc innych form piśmiennictwa naukowego.

Prof. Conrads aktywnie włączył się w działania na rzecz Uniwersytetu Wrocławskiego. Jest członkiem zarządu Niemiecko-Polskiego Towarzystwa Uniwersytetu Wrocławskiego i członkiem Kuratorium Nagrody Naukowej Leopoldina tego towarzystwa.
Za swoją działalność naukową otrzymał w 1998 r. Georg-Dehio Preis, w 2000 Nagrodę Kulturalną Śląska, a w 2004 Złoty Medal Uniwersytetu Wrocławskiego.

conrads-norbert

John Leonard Culhane (ur. 1937)
fizyk, astronom, profesor University College London

24 marca 1993 – uchwała Senatu UWr
15 listopada 1993 – uroczysta promocja
promotor: prof. Jerzy Jakimiec

John Leonard Culhane urodził się 14 października 1937 r. w Dublinie. Studiował fizykę na University College Dublin (1955–1960). Po ukończeniu studiów podjął pracę naukową i dydaktyczną na Wydziale Fizyki i Astronomii Uniwersytetu Londyńskiego, gdzie doktoryzował się (1966) i przeszedł wszystkie szczeble kariery akademickiej, od asystenta (1963) do profesora (1981). Zastępca dyrektora (1975–1983) i dyrektor (1983–1997)  Mullard Space Science Laboratory University College London.

Profesor John L. Culhane należy do licznych międzynarodowych organizacji i towarzystw naukowych, m.in. Towarzystwa Królewskiego, Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego, Amerykańskiego Towarzystwa Astronomicznego, Amerykańskiej Unii Geofizycznej, Międzynarodowej Unii Astronomicznej i Instytutu Inżynierów Elektryków i Elektroników. Jako czołowy ekspert w dziedzinie eksperymentalnej astronomii rentgenowskiej pełnił odpowiedzialne funkcje w wielu ciałach decyzyjnych i doradczych w sferze zarządzania nauką brytyjską i europejską, przede wszystkim w różnych organach i programach badawczych Europejskiej Agencji Kosmicznej.

Profesor John L. Culhane odkrył m.in. linie emisyjne w widmie rentgenowskim, gromady galaktyk i linie emisyjne w widmie rentgenowskim obiektów będących resztkami po wybuchu gwiazd supernowych oraz zbadał zmienności promieniowania rentgenowskiego galaktyk aktywnych. Specjalizował się w konstruowaniu bardzo czułych instrumentów pomiarowych, przeznaczonych do badania promieniowania rentgenowskiego obiektów kosmicznych, umieszczonych na pokładach sztucznych satelitów i obserwatoriów orbitalnych.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

Jan Czekanowski (1882–1965)
antropolog, etnolog, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

10 grudnia 1958 – uchwała Senatu UWr
3 czerwca 1959 – uroczysta promocja
promotor: prof. Kamil Stefko

Jan Czekanowski urodził się 6 października 1882 r. w Głuchowie (zmarł 20 lipca 1965 r. w Szczecinie). Studiował antropologię, anatomię i matematykę na Uniwersytecie w Zurychu. Po uzyskaniu doktoratu z filozofii (1906) pracował jako asystent w dziale Afryki i Oceanii Königliches Museum für Volkerkunde w Berlinie (1906–1907), następnie brał udział w afrykańskiej wyprawie naukowej badającej obszary międzyrzecza Nil-Kongo (1907–1911). W latach 1911–1913  był kustoszem w Muzeum Antropologii i Etnografii Cesarskiej Rosyjskiej Akademii Nauk w Sankt-Petersburgu, a od roku 1913 związał się z Uniwersytetem Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie uzyskał tytuł profesora zwyczajnego (1913), kierował Katedrą Antropologii i Etnografii (1913–1939), pełnił funkcję dziekana Wydziału Humanistycznego (1925–1926) i rektora (1934–1936). Po zakończeniu II wojny światowej, w latach 1945–1950, pracował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, później przeniósł się na Uniwersytet Poznański i był z nim związany do przejścia na emeryturę.

Prof. J.Czekanowski należał do wielu międzynarodowych i krajowych towarzystw naukowych, m.in. Szwajcarskiego Towarzystwa Antropologiczno-Etnologicznego, Towarzystwa Naukowego we Lwowie, Polskiej Akademii Nauk, Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego, Polskiego Towarzystwa Antropologicznego oraz Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.

Profesor przyczynił się do rozkwitu polskiej antropologii. Był twórcą tzw. Lwowskiej Szkoły Antropologicznej. Stawiał sobie za cel matematyzację nauk przyrodniczych, w tym oczywiście również antropologii. Wprowadził nowe metody opisu i analizy, jak np. metoda diagraficzna różnic i podobieństw oraz prawo antropologicznej średniej arytmetycznej. Był erudytą, który, w swoim czasie, mógł dyskutować autorytatywnie o problemach antropologii, genetyki mendelistycznej, archeologii europejskiej, językoznawstwa słowiańskiego, etnografii słowiańskiej i afrykańskiej oraz o statystyce matematycznej.

(na podstawie książki J. Rozynek, J. J. Ziółkowski
„Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1948–2002”)

czekanowski_jan(1)