Strona używa plików cookies więcej

Muzea uniwersyteckie

Uniwersytet to nie tylko zwykła szkoła wyższa. Ponad trzy wieki pracy naukowej zostawiły po sobie liczne ślady, które dziś możemy podziwiać w niezwykłych uczelnianych muzeach. Można w nich znaleźć m.in. cyrkiel Galileusza z 1665 roku, astrolabium z XIV wieku, rekonstrukcję głowy egipskiej księżniczki i jej prawdziwą mumię, najdziwniejsze okazy świata fauny i flory z rożnych epok i kontynentów… Pomimo wielu zniszczeń — spowodowanych m.in. II wojną światową — muzea uniwersyteckie posiadają imponujące zbiory.

MUZEUM UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO

Istnieje od 1992 roku, ukazując historię Uniwersytetu we Wrocławiu – od 1702 roku do czasów współczesnych. Składa się z kilku obiektów: Auli Leopoldyńskiej, Oratorium Marianum i Wieży Matematycznej oraz sal ekspozycyjnych. Muzeum gromadzi i udostępnia przedmioty związane z historią uczelni m.in. meble, historyczne wyposażenie, instrumenty naukowe oraz archiwalia dotyczące Uniwersytetu i ludzi z nim związanych. Do najciekawszych eksponatów należą m.in. pochodzące z 1702 roku berła rektorskie oraz fakultetu filozoficznego i teologicznego, a także strój rektorski z II połowy XIX wieku. Na szczególną uwagę zasługuje zbiór instrumentów astronomicznych m.in. astrolabium z XIV wieku, globus nieba z 1699 roku, zegar słoneczny równikowy z XVIII wieku i cyrkiel Galileusza z 1665 roku.

Gmach główny Uniwersytetu Wrocławskiego

MUZEUM PRZYRODNICZE IM. WŁADYSŁAWA RYDZEWSKIEGO

Pod obecną nazwą istnieje od 1972 roku, kiedy to Muzeum Zoologiczne założone w 1814 roku połączyło się z założonym w 1821 roku Herbarium. Jego kolekcja zielnikowa należy do największych w Europie, a zbiory botaniczne i zoologiczne zajmują II miejsce w Polsce pod względem liczebności i wartości naukowej. Muzeum Przyrodnicze UWr posiada m.in. jedne z największych światowych zbiorów gąsieniczników, koralowców i wieloszczetów, największy na świecie zbiór ślimaków nagich i największy w Polsce zbiór szkieletów kręgowców.

MUZEUM CZŁOWIEKA

Początki muzeum sięgają okresu międzywojennego, kiedy kolekcję gromadził ówczesny Instytut Antropologii Wydziału Medycznego. Muzeum udostępnia trzy sale ekspozycyjne. W sali ontogenezy można się zapoznać z rozwojem ludzkiej czaszki i szkieletu w ciągu życia, a także ze zmianami kości wywołanymi przez choroby i urazy. W sali pochówków można obejrzeć m.in. przykłady naturalnej mumifikacji zwłok. Trzecia z sal poświęcona jest pochodzeniu i ewolucji człowieka – można tu zobaczyć np. odlew czaszki australopiteka i homo habilis.

Muzeum Człowieka

MUZEUM GEOLOGICZNE IM. HENRYKA TEISSEYRE’A

Od czasu swojego powstania gromadzi bogate zbiory skał oraz skamieniałych szczątków roślinnych i zwierzęcych. Kolekcja eksponatów pochodzących z całego świata liczy przeszło 20 000 okazów o znacznej wartości naukowej i dydaktycznej.

Muzeum Geologiczne

MUZEUM MINERALOGICZNE IM. KAZIMIERZA MAŚLANKIEWICZA

Jest to największe i najstarsze tego typu muzeum w Polsce. Powstało w 1812 roku jako Gabinet Mineralogiczny. Ma jedną z największych w kraju kolekcję – liczącą ok. 30 000 okazów. Głównym kierunkiem specjalizacji jest gromadzenie minerałów z Polski, a szczególnie z obszaru Dolnego Śląska. Zbiory uporządkowane są w czterech działach: minerały świata, minerały Polski, kamienie szlachetne i ozdobne oraz meteoryty.

Muzeum Mineralogiczne

DOM ARCHEOLOGÓW (oddział Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego)

Dom Archeologów został powołany w 2005 roku, jako jeden z oddziałów Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego. Jego siedziba mieści się w budynku Instytutu Archeologii przy ul. Koszarowej 3, bud. 28 we Wrocławiu. Powstanie muzeum związane było z potrzebami dydaktycznymi oraz troską o zabytki archeologiczne pozyskiwane podczas badań wykopaliskowych prowadzonych przez Instytut Archeologii. Porządkowane i inwentaryzowane w muzeum zabytki, jako zbiory archeologiczne są wykorzystywane do prowadzenia zajęć dydaktycznych z zakresu muzealnictwa dla studentów archeologii. Od samego początku swojej działalności muzeum służy również celom wystawienniczym i popularyzatorskim. Tematyczne wystawy czasowe przygotowywane są zazwyczaj na okoliczność szczególnych wydarzeń organizowanych przez Instytut, jak na przykład konferencje naukowe.

OGRÓD BOTANICZNY WE WROCŁAWIU

Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego, nazywany oazą piękna i spokoju w sercu wielkiego miasta, to „żywe muzeum”, a zarazem ośrodek naukowy i dydaktyczny oraz ulubione miejsce wypoczynku wrocławian. Położony jest po północnej stronie katedry św. Jana Chrzciciela i kościoła św. Krzyża, częściowo w obrębie historycznego Ostrowa Tumskiego, w odległości ok. 2 km od Rynku. Jest drugim (po ogrodzie krakowskim) najstarszym tego typu ogrodem w Polsce, wpisanym na listę zabytków woj. dolnośląskiego i mieszczącym się w granicach podlegającego szczególnej ochronie historycznego centrum Wrocławia.

Ogród Botaniczny

ARBORETUM W WOJSŁAWICACH (filia Ogrodu Botanicznego)

Wojsławice położone są 50 km na południe od Wrocławia i 2 km, na wschód od historycznej Niemczy, na obszarze chronionego krajobrazu Wzgórz Strzelińsko-Niemczańskich. Dnem najgłębszego wąwozu, na wysokości 150−200 m. n.p.m. płynie z południa na północ rzeka Ślęza, zasilana licznymi potokami. Nad jednym z jej prawobrzeżnych dopływów, w malowniczej kotlinie, na północnych stokach Wzgórz Dębowych na wysokości 213−320 m n.p.m. jest położone Arboretum w Wojsławicach. Początki Arboretum sięgają XVIII wieku. W 1977 r. Komisja Ogrodów Botanicznych i Arboretów w Polsce nadała parkowi w Wojsławicach rangę Arboretum, a w 1983 r. cały obiekt  (blisko 5 hektarów) wpisano do rejestru zabytków kultury. Od 1988 r. Arboretum w Wojsławicach jest filią Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego.

Arboretum w Wojsławicach